EX HUMANS

ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ
ΧΩΡΙΣ ΝΟΗΜΑ
ΣΕ ΕΙΔΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ
ΑΝΩΦΕΛΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ
ΕΚΤΥΦΛΩΤΙΚΗ ΛΑΜΨΗ
EX HUMANS
ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΕ ΑΡΓΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ

Υπάρχουν τέσσερεις ψυχροί δολοφόνοι
που εξετάζουν αν διέπραξες το δολοφονικό τους έργο.
Μα για μια στιγμή κάποιος σκέφτηκε
πως δεν υπάρχει ίχνος ανθρωπιάς
στα ψυχρά ρομπότ που τα λέμε στρατιώτες.
Όλοι σκοτώνουν και σκοτώνονται για δόξα και τιμή.
Όλοι είναι μαριονέτες στα χέρια των δολοφόνων.
Μα για μια στιγμή κάποιος σκέφτηκε
ότι όλα αυτά είναι ανώφελα και ηλίθια.
Φυσικά η τύχη του είναι γνωστή
“Κατηγορούμενε… σε θάνατο” λεν οι δολοφόνοι,
μα ο στρατιώτης δεν λυγίζει και τους φωνάζει
“Θάνατος στους δολοφόνους”
Οπλίσατε, επί σκοπόν, πυρ.

XΩΡΙΣ ΝΟΗΜΑ

Όχι, δεν θα με πάρετε ποτέ χωρίς αγώνα.
Ποτέ μου δεν αγάπησα το χτυπητό σας χρώμα.
Όχι, δεν θα με πάρετε, δεν είναι η ώρα ακόμα.
Μοιάζεται από χρυσάφι, μα είστε απο χώμα.
Όχι, δεν θα με κλείσετε στην τρύπα με τα φώτα.
Τι νόημα όμως θα έχει σαν θα’ μαι πια τυφλός.
Ίσως τα καταφέρετε με τ’ ανδρείκελά σας.
Τι νόημα όμως θα έχει όταν μαυρίσει ο ουρανός;
Όχι, δεν θα με πνίξετε στη θάλασσα από αίμα.
Ποτέ δεν θα νικήσετε τη δίκαιη φωνή.
Όχι, δεν θα με βάλετε να διώξω τα περιστέρια.
Κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να πιάσει τη βροχή.
Όχι, δεν θα με κλείσετε στην τρύπα με τα φώτα.
Τι νόημα όμως θα έχει σαν θα’ μαι πια τυφλός.
Ίσως τα καταφέρετε με τ’ ανδρείκελά σας.
Τι νόημα όμως θα έχει όταν μαυρίσει ο ουρανός;

ΣΕ ΕΙΔΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ

Σε είδα να κλαίς κλεισμένο στους τοίχους,
έχοντας στ’ αυτιά σου απόκοσμους ήχους.
Σε είδα να κλαίς χωρίς αναμνήσεις,
ζητώντας ελεύθερο τον εαυτό σου ν’ αφήσεις.
Σε είδα να κλαίς στ’ απόκοσμο φώς.
Άλλα γύρευες, μα έρχονται αλλιώς.
Σε είδα να κλαίς άδειο από αισθήματα,
ακούγoντας στις σκάλες σιχαμερά πατήματα.
Σε είδα να κλαίς μα δεν έβγαινε δάκρυ.
Είχες το αύριο πεταμένο στην άκρη.

ΑΝΩΦΕΛΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ

Μες στους δρόμους περπατώ μονάχος.
Η ζωή μου κλεισμένη στους τάφους.
Τσιμεντένια κλουβιά του θανάτου.
Το τοίχος της πόλης κτισμένο στο άγχος.
Τα μπλέ φώτα σκίζουν πάλι τη νύχτα.
Η στολή του τρόμου θα υπάρχει παντού.
Σκιές κυνηγημένες απ’ το φόβο του κράτους.
Μόνο η νύχτα τις κρατάει για να ζουν.
Πες μου, γιατί η αδικία
να’ ναι πλασμένη σαν τιμωρία;
Πες μου, γιατί το μίσος του κόσμου
να δεσμεύει τον ελέυθερο νου;
Πες μου, γιατί μες την κοινωνία
να’ ναι κτισμένη η ελευθερία;
Ανώφελη επιβίωση. Ανώφελη επιβίωση.
Μέσα στη ζούγκλα. Ανώφελη επιβίωση.
Στο σύστημά τους. Ανώφελη επιβίωση.
Κοίτα εκείνα τα πρόβατα στο δρόμο
θα μάθουν άραγε ποτέ τι ζητούν;
Είναι ηλίθιες μηχανές των κρεάτων,
που ο φόβος τις έχει κάνει να σιωπούν.
Κάποιο απ’ αυτά όμως βγαίνει απ’ το δρόμο,
η δίψα για ζωή το οδήγησε εκεί.
Η τιμωρία όμως θα’ ναι το σφαγείο,
εκτός αν προτιμήσει να γίνει όπως πρίν.
Πες μου, γιατί η αδικία
να’ ναι πλασμένη σαν τιμωρία;
Πες μου, γιατί το μίσος του κόσμου
να δεσμεύει τον ελέυθερο νου;
Πες μου, γιατί μες την κοινωνία
να’ ναι κτισμένη η ελευθερία;
Ανώφελη επιβίωση. Ανώφελη επιβίωση.
Μές στη ζούγκλα. Ανώφελη επιβίωση.
Στο σύστημά τους. Ανώφελη επιβίωση.
Πρέπει να βγώ έξω απ’ τον κύκλο.
Η επιβίωση, το’μαθα, δεν είναι αρκετή.
Το κρέας είναι μόνο για σφαγεία
κι εγώ δεν πρόκειται να πάω εκεί.
O αγώνας μου θα φέρει τις μαύρες μέρες.
Η άμυνά μου θα κάψει το κλουβί.
Ο φόβος μου θα γίνει φόβος δικός τους.
Η αντίδρασή μου θα σπάσει τη σιωπή.
Πες μου, γιατί η εξουσία
να’ ναι ο καθρέφτης για τα σφαγεία;
Πες μου, γιατί το μίσος του κόσμου
να δεσμεύει τον ελέυθερο νου;
Πες μου, γιατί μες την κοινωνία
να’ ναι κτισμένη η ελευθερία;
Ανώφελη επιβίωση. Ανώφελη επιβίωση.
Μές στη ζούγκλα. Ανώφελη επιβίωση.
Στο σύστημά τους. Ανώφελη επιβίωση.

ΕΚΤΥΦΛΩΤΙΚΗ ΛΑΜΨΗ

Η ισορροπία του θανάτου κατέστρεψε
κάθε ίχνος της ειρήνης και της ελευθερίας
καθώς ξαφνικά μοιάζει σαν να εκρύγνηται ο ήλιος
η πρώτη εκτυφλωτική λάμψη
θέμα λεπτών ο αφανισμός.
Η αναμονή έφτασε στα τελευταία όρια
το όνειρο επιτέλους θα γίνει εφιάλτης
η επέκταση του δηλητήριου πραγματοποιήθηκε
καθώς μια φωτιά σου διαπερνά το σώμα.
Αλήθεια είναι πια ο θάνατος
ψέμμα είναι η ελπίδα της ζωής
δεν έχει καμμιά ελπίδα διαφυγής
καθώς το σκοτάδι έρχεται απο πάνω σου.
Το σώμα αρχίζει να ξεσκίζεται
καθώς η λάμψη καταστρέφει το γένος
κίτρινα σύννεφα σε αποτελειώνουν
μα δεν το σκέφτεσαι είσαι ήδη νεκρός.
Ευτυχής είσαι που πέθανες πρώτος
γιατί δεν γνώρισες τον πόνο του διαμελισμού
ο τρόμος της λάμψης σε λίγο τελειώνει
αφήνοντας πίσω τη φρίκη αθώων σκιών.
Στιγμή του φόβου πίσω
απ’ τα δακρυσμένα μάτια χιλιάδων αθώων
στιγμή του τρόμου στα ξεσκισμένα κορμιά
της μαύρης περιοχής που ακόμα καπνίζει
καθώς δεν υπάρχει ίχνος ζωής, τρόπος διαφυγής
κι ελπίδα συμπαράστασης

EX HUMANS

Κοίταξε στο καθρέπτη πυρηνικό κατάλοιπο
Πέθαναν πολλοί άνθρωποι με τρόπο άδικο
Η ζωή σου τώρα είναι κόλαση φρικτή
Μ’ αυτοί που εσύ ψήφισες θα ζουν μες τη χλιδή
Χλιδή που υπεραυξήθηκε μέσα από θανάτους
Πουλώντας πατριωτισμό κερδίζουν τα λεφτά τους
Σε στέλνουνε να σκοτωθείς για δόξα και τιμή
Και δεν θα στεναχωρηθούν “Τι είναι μια ζωή;”
Μα κάνε λίγο υπομονή και ο καιρός θα αλλάξει
Και το κατάμαυρο πουλί θα τους κατασπαράξει

Και τότε δεν θα υπάρχουν θεσμοί νομοθεσία
Θα ζούμε ακαταπίεστα χωρίς την εξουσία
Χωρίς παράσιτα αρχηγούς βαθμούς και σκαλοπάτια
Βαδίζοντας ελεύθερα σ’ ειρήνης μονοπάτια
Δεν θα υπάρχουν πόλεμοι και το εμπόριο των όπλων
Θα υπάρχει τότε αληθινή ισότητα ανθρώπων
Δε θα έχουμε εξουσιαστές ούτε κυβερνήσεις
Ούτε πλούσιους και φτωχούς και κρατικοποιήσεις
Μα κάνε λίγο υπομονή και ο καιρός θα αλλάξει
Και το κατάμαυρο πουλί θα τους κατασπαράξει.

ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Ήδη ξημέρωσε είναι ώρα 6
Τρέξε ηλίθιε πριν ο ήλιος πέσει
Πήγαινε λοιπόν σαν ρομπότ στη σειρά
Να διαλέξεις αυτό που ζητάς
Χαμένες ελπίδες σε μια άδεια κάλπη
Που είναι με κωλόχαρτα αφεντικών γεμάτη
Ποιο να είναι άραγε το όφελός σου
Το μόνο που διαλέγεις είναι το αφεντικό σου

ΟΧΙ στις εκλογικές αυταπάτες

Ψεύτικα προγράμματα, άδειες υποσχέσεις
Χαμένα όνειρα, σάπιες εκτελέσεις
Εσύ όμως θα τους πιστέψεις
Εσύ όμως θα τους ψηφίσεις
Εσύ θα τους πληρώσεις
Εσύ θα τους τη ρίξεις
Εσύ ξανά θα τους υποστηρίξεις
Ο μόνος όμως κύριος σκοπός τους
Είναι να γίνεις δούλος δικός τους

Σπάσε επιτέλους τα δεσμά σου
Μη ψηφίσεις τα αφεντικά σου
Κάνε πάντα αυτό που θες
Η ζωή είναι δικιά σου
Οι εκλογές είναι μία φυλακή
Φυλακισμένος εσύ και αυτοί
Να ξεφύγεις δεν μπορείς
Εκτός αν κάτσεις και σκεφτείς…

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΕ ΑΡΓΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΙ ΨΥΧΡΟ ΡΟΜΠΟΤ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ
Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΣΟΥ ΣΚΛΑΒΩΝΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ
ΧΡΗΜΑΤΑ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΝΕΚΡΩΝ
ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΝΙΑΚΩΝ
ΓΙ’ΑΥΤΟ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΕΙΣ
ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΤΕΙΣ

ΑΚΟΥ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΜΗΧΑΝΗ
ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΦΥΛΑΚΗ

ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΚΙ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ
ΓΙΑ ΑΔΕΙΑ ΙΔΑΝΙΚΑ
ΠΕΤΑΞΕ ΑΠ’ ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΞΕΧΝΑ ΤΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ
ΣΤΑΜΑΤΑ ΚΙ’ΑΛΛΑΞΕ ΖΩΗ
ΠΡΙΝ ΑΠ’ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΝΑΡΚΩΘΕΙΣ
ΣΗΚΩ ΠΑΛΕΨΕ ΚΑΙ ΕΣΥ
ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΣΜΟ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΑΚΟΥ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΜΗΧΑΝΗ
ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΦΥΛΑΚΗ

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.